چراغ"

 جشنواره فیلم کن که به مدد امپراتوری رسانه های غربی،طرفداران بسیاری در میان سینماگران و سینمادوستان در سراسر جهان دارد و بعنوان معتبرترین جشنواره سینمایی جهان شناخته می شود!!

اما واقعیت امر این است که برخلاف انتظار که چنین جشنواره ای باید مستقل و غیر وابسته و غیر سیاسی باشد نگاه مثبت کن، همواره بیشتر معطوف به هالیوود و سیاست‌های کاخ سفید بوده است. بعنوان مثال این جشنواره در دهه ۵۰، یک فیلم که گوشه‌هایی از بمباران هیروشیما توسط آمریکا را به تصویر می‌کشید، با وجود اعلام رسمی، از بخش رقابتی خارج کرد.

ژان کوکتو، فیلمساز فرانسوی و عضو هیات داوران در سال‌های ۱۹۵۳ و ۱۹۵۴، تلاش زیادی به عمل آورد تا کن را به سرزمینی برای سینمای همه کشورها تبدیل کند یعنی جایی که دخالت سیاست در آن هیچ نقشی نداشته باشد. اما علیرغم این نیت، در سال‌های جنگ سرد دهه ۵۰، جشنواره کن در مواقعی برای عدم‌برانگیختن حساسیت‌های دو جبهه جهانی، به برخی ملاحظات دیپلماتیک تن داد و اعتراض‌های بسیاری را از جانب فیلمسازان به خود دید.

یکی از این معترضان، آلن رنه، فیلمساز صاحب سبک فرانسوی بود که به سبب چنین رفتاری، اغلب از بخش رسمی جشنواره کنار گذاشته می‌شد. برای مثال فیلم شب و مه که مستندی درباره اتاق‌های گاز اردوگاه‌های فاشیستی و یکی از فیلم‌های مرجع تاریخ سینما در این زمینه است، به‌خاطر تقاضای نمایندگی آلمان، از رقابت‌ها کنار گذاشته شد.

در همین راستا، کن، نسبت به رویدادهایی که همسو با سیاست‌های روز آمریکا است و خشم دول غیرهمسو با آرمان‌های سیاسی آمریکا و فرانسه را به همراه دارد نیز بی‌تفاوت نبوده است.

همین رخداد طی سالیان اخیر، در حوزه‌های دیگری چون سنگ‌تمام گذاشتن برای دگرباشان نیز همسو با اسکار، در کن نیز پیاده‌سازی شد تا این دو رویداد سینمایی مهم جهان، در پیاده کردن شاخص‌های سیاسی آمریکا و فرانسه، به اندازه‌ای نهادینه عمل کنند که بسیاری از فیلمسازان، راز موفقیت در این دو رویداد را به خوبی فرا گرفته‌اند.

به دلیل همین انتخاب‌های سیاسی است که هرساله بر تعداد معترضان به فرآیند داوری این دو رویداد اضافه می‌شود و البته که هیچ توضیحی هم در این رابطه داده نمی‌شود.

با بالا گرفتن اعتراض‌ها، کن که جایگاه حرفه‌ای خود را در خطر می‌دید و تهدید جشنواره‌های تازه‌تاسیس و اقبال عمومی آنها را بسیار ملموس می‌دانست، چگالی صریح حمایت‌های سیاسی خود را پائین آورد و به همین دلیل از میانه دهه ۸۰ تا یک دهه اخیر، کرکره حمایت‌های آشکار سیاسی خود را پائین کشید. به همین دلیل، چهره‌ای که از کن در میان دوستداران سینما طی ۳ دهه ترسیم شد، یک جشنواره حرفه‌ای هنری بود که انتخاب‌هایش، بر مبنای شاخص‌های صرفا سینمایی تعیین می‌شد.

اما رویکرد کن طی یک دهه اخیر، بازگشتی دوباره به سال‌ها و دهه‌های ابتدایی خود است. جریانی که باز هم به‌مانند گذشته، علاوه بر سینماگران، صدای دوستداران این جشنواره قدیمی را نیز بلند کرده تا کن، بی‌توجه به این اعتراض‌ها، آن مسیر سیاست‌زده گذشته را دنبال کند. جریانی که بی‌توجه به کرونا، حتی در شکل مجازی جشنواره نیز خود را نشان داد که این امر نشان‌دهنده عزم راسخ مدیران کن در اجرایی کردن سیاست‌های الیزه و دیگر هم‌پیمانان آن است.

ژست ضدجنگِ مدیران جشــنواره کن در عدم پذیرش خبرنگاران روس، نشان‌دهنده ماهیت نژادپرستانه این جشنواره است.

رفتار متناقض مدیران جشنواره کن. مسئولان جشنواره فیلم کن، درخواست همه خبرنگاران و فعالان رسانه‌ای روسیه را برای حضور در این رویداد سینمایی رد کردند. بهانه دست‌اندرکاران جشنواره کن فرانسه، مخالفت با حمله نظامی روسیه به اوکراین اســت. مدیران جشــنواره کن در حالی با ژست ضدجنگ بودن از پذیرش خبرنگاران روس برای حضور در این جشــنواره خودداری کرده‌اند که جشــنواره کن طی سال‌های اخیر نه تنها هیچ موضعی علیه رژیم‌های متجاوز و جنگ‌طلبی چون رژیم اشــغالگر قدس نگرفته بود که چند سال قبل وزیر فرهنگ و ورزش رژیم صهیونیســتی مهمان این جشــنواره بــود! این رفتار متناقض نشان‌دهنده ماهیت نژادپرستانه جشنواره فیلم کن است که نسبت به جنگ علیه یک کشــور اروپایی حساس و معترض است اما از عاملان جنگ و کشتار و اشغال یک کشور اسلامی حمایت می‌کنند.

جشنواره کن ۲۰۲۲نیز بارویکرد سیاست زده و ضدنژادی اقدام به انتخاب فیلم‌ها و سینماگران ایرانی زد. به این ترتیب که آثاری توهین‌آمیز علیه ایرانیان و دین اسلام را به عنوان نماینده سینمای ایران انتخاب کرد!

بنابر اظهار نظر حاضران در جشنواره کن امسال، فیلم‌های ایرانی پذیرفته شده در کن ۲۰۲۲ بیش از قوت هنری و سینمایی به خاطر تصاویر ضدایرانی و ضداسلامی پذیرفته شدند.
یکی از این آثار، فیلم «عنکبوت مقدس» بود که بیش از فیلم سینمایی به عنوان یک تبلیغ تصویری علیه مردم ایران و دین اسلام، قابل ارزیابی است. فیلمی که توسط گروهی از ایرانیان ترک وطن کرده در اردن ساخته شده است.

این فیلم تصویری به شدت مشمئزکننده از هموطنانمان نمایش می‌دهد؛ اما آنچه در فیلم «عنکبوت مقدس» برجسته‌تر است، محتوای ضداسلامی فیلم و تصویرسازی غیرانسانی این فیلم از مردم متدین ایران است. فیلم «عنکبوت مقدس» یک سوژه تکراری را دستمایه خودش قرار داده است. این فیلم درحالی موضوع یک قاتل زنجیره‌ای را انتخاب کرده که یک فیلم ایرانی دیگر نیز با همین موضوع و با نامی تقریبا مشابه، سال قبل روی پرده سینماهای کشورمان رفت.

فیلم «عنکبوت مقدس» رفتار یک قاتل زنجیره‌ای که در اثر اختلال روانی اقدام به قتل می‌کرد را به ارزش‌های ایرانی- اسلامی نسبت داده است! تا آنجا که بی‌بی سی فارسی، با تیتر «قتل زنان به نام خدا» به استقبال این فیلم رفته است!

جایزه بهترین بازیگر زن جشنواره کن ۲۰۲۲ به بازیگر این فیلم که یک مهاجر سابقا ایرانی است اعطا شد و او در سخنان خود از درد و رنج مردم ایران و بخصوص آبادان عزیز گفت. او علی‌رغم اینکه در تمام این سال‌ها هیچ محدودیتی برای سفر به ایران نداشته ترجیح داده هرگز به ایران بازنگردد و درنتیجه سال‌هاست در انتخابی خودخواسته ارتباطی با مردم ایران نیز ندارد که اکنون داغدار رنج و درد آنها باشد! بر این اساس بهتر بود در تریبون این جشنواره از مشکلات و دردسرهای جامعه مهاجران در اروپا سخن می‌گفت. مشکلاتی که خودش در تمام این سال‌های سختی و بیکاری از نزدیک لمس کرده و طعم شهروند درجه دو بودن را چشیده است. برای مثال فقط کافی بود اعتراف ماه گذشته پاپ فرانسیس(رهبر کاتولیک‌های جهان) را به زبان بیاورد که گفت: «ما نژادپرست هستیم. و این بد است، این واقعیت که بسیاری از کشورها بیشتر از پناهندگان اوکراینی جنگ زده استقبال می‌کنند تا پناهندگان سایر نقاط جهان، نامی ندارد جز نژادپرستی.»

مسلما این درد بسیاری از مهاجران از جمله خود او در جامعه اروپا بود و مسلما با تکرار سخنان پاپ در جشنواره پناهندگی‌اش لغو نمی‌شد اگرچه ممکن بود دیگر به عنوان یک ایرانی(!) در جشنواره‌های غربی مطرح نشود. البته از کسی که برای ارتزاق روزانه‌اش مجبور به بازی در فیلمی ضدایرانی شده که نه تنها ایران بلکه حتی طعنه به بارگاه امام مهربان ایرانیان و شیعیان در مشهد را نیز روا می‌دارد؛ انتظار این حد از آزادگی بیجاست.

در قسمت دیگری از نمایش ضدایرانی کن عوامل یکی دیگر از فیلم‌های فارسی‌زبان برای هر چه بدبخت‌تر نشان دادن ایران و ایرانی گوی سبقت را در دروغ‌گویی از یکدیگر می‌ربایند. بازیگری که دیروز ادعا کرده بود شنای زنان در ایران ممنوع است و علی‌رغم دعوت مقامات فدراسیون شنای ایران برای تماشای مسابقات قهرمانی شنای زنان در کشورمان ترجیح داد سکوت کند و به روی خودش نیاورد، این بار مدعی خفقان شده و می‌گوید در ایران همه چیز ممنوع است و مردم هر روز از صبح تا شب مشغول جنگیدن با موانع هستند! و البته هیچ کس از او سؤال نکرد در صورت چنین خفقان و سرکوبی چگونه او توانسته در بیش از بیست فیلم و سریال نقش‌آفرینی کند، کتاب به بازار نشر بفرستد و از جشنواره‌های دولتی ایران جایزه دریافت کند!؟ و اصلا در صورت چنین خفقانی چه‌طور علی‌رغم این اظهارات رادیکال و خلاف واقعش در خارج از مرزها، آزادانه در داخل ایران رفت و آمد می‌کند!؟

او که در این سخنان ادعای دلسوزی برای مردم ایران را دارد پیشتر حاضر به نقش‌آفرینی در پروژه‌ای شد که فساد مالی تهیه‌کننده‌اش در غارت اموال مردم از صندوق ذخیره فرهنگیان کاملا آشکار شده بود. در واقع خانم بازیگر دستمزد میلیاردی‌اش را از اموال غارت شده فرهنگیان شریف ایران می‌گرفت و کاملا از این موضوع مطلع بود. او این روزها در حالی سردمدار مبارزه با مفاسد اخلاقی در سینمای ایران شده و هشتگ #می_تو می‌زند که تا دیروز خودش و همفکرانش از بانیان پروژه #ما_بی‌غیرتیم بودند!